Choć może wydać się to absurdalne, to jednak prawie każdy człowiek doświadczył w swoim życiu stanu hipnotycznego! Zazwyczaj o tym nie wiemy i nie dostrzegamy tego, co się z nami dzieje lub ignorujemy to. A czasem wystarczy nawet dłuższe zapatrzenie się w jakiś punkt… i już!

Czym jest hipnoza i jak na nas działa?   
Nazwa „hipnoza” najprawdopodobniej pochodzi od greckiego słowa hypnos, czyli „sen”, a jako pierwszy terminu tego użył szkocki lekarz James Braid w XIX wieku. A jednak, wszystko wskazuje na to, że badane zjawisko nie jest ani snem (jak sądzili niektórzy badacze na przestrzeni wieków), ani czuwaniem. Stan hipnotyczny jest jakby gdzieś pomiędzy, między snem a jawą. Dowodem tego są badania elektroencefalograficzne mózgu, które wykazały odmienną częstotliwość fal mózgowych w każdym z tych trzech stanów.

Spór o naturę hipnozy trwa od samego początku aż do dziś. Obecnie wyróżniamy dwa podstawowe podejścia naukowe: stanowisko transowe oraz stanowisko nietransowe. Przedstawiciele tego pierwszego uważają, że hipnoza jest zmienionym stanem świadomości, różnym od stanu czuwania i stanu snu. Stanowisko transowe jest zresztą najbliższe temu, co ludzie zazwyczaj myślą o hipnozie.

Zatem, zgodnie z tym podejściem, człowiek może spontanicznie „wpaść” w stan hipnotyczny, ale najczęściej wywołany jest on dzięki tzw. indukcji hipnotycznej, czyli specjalnej procedurze, obejmującej sugestie rozluźnienia, relaksu i senności. W stanie hipnozy osoba może za pomocą sugestii cofnąć się do jakichś wcześniejszych wydarzeń ze swojego życia (nawet z dzieciństwa), może też doświadczyć halucynacji pozytywnych (coś słyszy albo widzi) i negatywnych (nie dostrzega tego, co dzieje się wokół niej). Badacze utrzymują, że częsta jest również niepamięć pohipnotyczna, czyli niepamiętanie tego, czego osoba doświadczyła będąc w stanie hipnozy, a także tzw. analgezja hipnotyczna, czyli niewrażliwość na ból w wyniku odpowiednich sugestii.

Należy pamiętać, że istnieje wiele poziomów stanu hipnotycznego. Aby więc doświadczyć halucynacji (pozytywnych i negatywnych) oraz innych specyficznych doznań (lub ich braku), trzeba znaleźć się w naprawdę głębokim stadium hipnozy. Najczęściej spotykany jest podział na sześć poziomów:

1. hipnoidalny – polega na senności, uczuciu ociężałości; skłonność do błądzenia myśli
2. lekka hipnoza – umysł skoncentrowany jest już na sugestii, oczy wywrócone
3. średnia hipnoza – stan głębokiego odprężenia, pacjent mówi bądź rusza się tylko pod wpływem sugestii
4. głęboka hipnoza – możliwa jest analgezja hipnotyczna, pacjent reaguje na sugestie pohipnotyczną
5. somnambulizm – możliwa całkowita amnezja i analgezja, halucynacje
6. głęboki somnambulizm – najgłębszy poziom i najwięcej szans, że pacjent zastosuje w życiu sugestie pohipnotyczne.